* มันเกิดจากความรัก มันเกิดอาการท้อแท้ในใจ

เพราะฉันกำลังจะกลายเป็นคนเก่า

เหน็ดเหนื่อยกับความรัก

เหน็ดเหนื่อยกับการต้องเหลือเพียงเรา

ในเมื่อเขาเลือกเดินจากไป

ยังไม่เคยลืมครั้งหนึ่ง ฉันเคยเป็นคนสำคัญ

และยังคงจำทุกอย่าง ทุกคืนวัน ที่เรานั้นยังรักกันอยู่

แต่ว่าเธอลืมฉัน และเธอคงลืมทุกอย่าง

ก็คงไม่มีทางเดินต่อไหว อยากจะลืมเธอนั้น

ออกจากตรงกลางหัวใจ แต่คงไม่ง่าย

เพราะรักที่เคยมีที่ผ่านมา แม้เธอเดินจาก

แต่เหมือนเธอไม่อาจจางหายไป

เจ็บปวดสักเพียงไหน เธอคงไม่เข้าใจ

สุดท้ายแล้วมันไม่เหลือใคร

*

เพราะรักที่เคยมีที่ผ่านมา แม้เธอเดินจาก

แต่เหมือนเธอไม่อาจจางหายไป

เจ็บปวดสักเพียงไหน เธอคงไม่เข้าใจ

ข้างในนั้นจำได้เพียงว่า...

*

มันเกิดจากความรัก มันเกิดอาการท้อแท้ในใจ

เพราะฉันกำลังจะกลายเป็นคนเก่า

เหน็ดเหนื่อยกับความรัก

เหน็ดเหนื่อยกับการต้องเหลือเพียงเรา

ในเมื่อเขาเลือกเดินจากไป

ยังไม่เคยลืม ยังไม่เคยจางหาย

ใจมันยังจำ และยังไม่จางหาย

"ความรัก" สร้างอะไรได้หลายอย่าง มากมายจริง ๆ

สร้างให้สุขที่สุด และในทางกลับกันก็สร้างให้ทุกข์ที่สุด เช่นกัน

"ความรัก" เป็นเรื่องของความเข้าใจ และการยอมรับกันก็เท่านั้น

อะไรที่รับได้ นั่นคือ ใช่ ก็แค่นั้นเอง ดังนั้น ไม่มีใครผิด และไม่มีใครถูก

ความรักสร้างไม่ได้ในวันเดียว และทำให้จบลงในวันเดียวไม่ได้เช่นกัน

ฉะนั้น ถ้าต้องพบกับความเจ็บปวดไปบ้าง มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ในวันนี้ คิดว่าเจอสิ่งที่ดีแล้ว แต่..วันข้างหน้าอาจจะเจอที่ดีกว่าก็ได้ ใครจะรู้

วัน - เวลาจะพาให้ตัวตนของเรากลับมา แม้มันจะต้องใช้เวลาสักหน่อยก็ตาม

ยังเคยห่วงใยกันยังไง ณ ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม ยังอยากเห็นเธอมีความสุขเสมอ

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างรักษาสุขภาพ ดูแลตัวเองเยอะ ๆจะคิดถึงกันเสมอค่ะ