ทุกเรื่องราวที่เข้ามา ที่เจ็บและช้ำ จนทำให้ฉันมีน้ำตา

แม้ว่าทรมานเท่าไหร่ ฉันเรียกมันว่าความเสียใจ

. . .

แล้วเรื่องราวในวันนี้ ที่เกิดและมันกำลังกระทบใจของฉัน

ก็สอนให้ได้เรียนรู้ใหม่ ในคำที่ฉันเคยเข้าใจ

. . .

สิ่งใดที่เคยได้เจอกลายเป็นแค่เพียง เรื่องเล็กน้อยไปในพริบตา

เสียงของเธอที่ร่ำลา ได้สอนให้รู้ว่า อย่าไปจำความช้ำที่มี

. . .

นี่แหละคือความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้จำซะใหม่

ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยไม่อาย ต้องช้ำทุรนทุรายขนาดนี้

ที่ผ่านมามองย้อนไป ลองคิดดูบางทีก็เสียดายน้ำตา

แต่เธอทำให้ได้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร กับการต้องเสียเธอ

. . .

แม้ฉันยืนแทบไม่ไหว ก็อยากขอพูดอะไรสักนิดนึงถึงเธอ

ขอโทษที่ไม่ดีเหมือนใคร และขอบคุณที่สอนให้เข้าใจ

ว่าเรื่องที่เคยได้เจอมันก็แค่เพียง สิ่งเล็กน้อยที่เปลืองน้ำตา

เสียงของเธอที่ร่ำลา ได้สอนให้รู้ว่า อย่าไปจำความช้ำที่มี

. . .

นี่แหละคือความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้จำซะใหม่

ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยไม่อาย ต้องช้ำทุรนทุรายขนาดนี้

ที่ผ่านมามองย้อนไป ลองคิดดูบางทีก็เสียดายน้ำตา

แต่เธอทำให้ได้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร กับการต้องเสียเธอ

เจ็บวันนี้ทำให้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร

เราว่า "ความเสียใจ" ให้เราได้มากกว่าน้ำตา

อย่างน้อยก็ได้ประสบการณ์ เอาไว้เตือนชีวิตในวันต่อ ๆ ไป

ไม่มีใครไม่เคยผิดหวัง สู้ ๆ เราเป็นกำลังใจให้เสมอ

. . .

ถ้าวันนี้คุณเหนื่อยนักพักก่อนมั้ย หายดีเมื่อไหร่ค่อยเดินจากเราไปก็ได้

คุณไม่ต้องคิดถึงเราเป็นคนแรก แต่ขอให้คนสุดท้ายที่จะคิดถึงเป็นเราก็พอ

. . .

อยากให้รู้ไว้ ... วันไหนที่คุณมองไม่เห็นใคร จงจำไว้คุณยังมีเราเสมอน๊า